با یکی از دوستام داشتیم درمورد یکی از مباحث فلسفمون ( اثبات خدا )بحث میکردیم.یهو دیدم داره به یه نفر که ازش  متنفره فوحش میده.حتی داشت به خدای اون هم بد و بیراه میگفت ...بعد از چند دقیقه بهش گفتم تو مگه به خدا اعتقاد نداری ؟! بعد گفت مگه میشه آدم به خدا اعتقاد نداشته باشه ؟ میگفت هر کسی با یه شناختی خدا رو میشناسه پس هر کی هر جور درمورد خدای خودش فکر کنه همون درسته و در مورد خدای بقیه هم هر چی فوحش بده ربطی به خدای خودش نداره !بهش گفتم خدا یه حقیقت واحده و هر چی بقیه درموردش فکر کنن اون یه چیزه .اما گفت آره ولی دید آدما فرق میکنه و ...اینا رو که گفت دیگه هیچی بهش نگفتم بعد یه تمثیل جالبی به ذهنم رسید یهو هیجان همه ی وجودمو پر کرد احساس میکردم سقراطم که دارم با یه سوفسطایی به گفت و گوی عقلانی میپردازم !!احساس میکردم گفتن اون تمثیل به اون نوعی رسالت بود...بهش گفتم  خب فرض میکنیم تو ۱۰ تا خاستگار داری .بعدش نیشش باز شد !!!

  چند شب پیش کانال ۵ داشت " زیر آسمان شهر" رو نشون میداد .اون قسمتی بود که برزو برادر زن بهروز خالی بند میخواست  بره ایستگاه فضایی سولاریس بعدش  همه همسایه های خل و چل ساختمونشون ناراحت بودن از غلام شیشلول بند بگیر تا خشایار و...اما ۵ صبح برزو پاشد که بره بی خداحافظی. بهروزو فقط بیدار کرد.رفتن توی حیاط که خداحافظی کنن خیلی دردناک بود ...بعدش بهروز خالی بند کلی ناراحت بود خلاصه قبول کرد و گذاشت که اون بره . بعد رفت بالا...میز صبحانه رو آماده کرد...تا چایی حاضر شه هی راه رفت...راه رفت احساس میکرد خونه بدون اون خالیه....شاید اونو عینه بچش دوست داشت ! بعدش زنش که بیدار شد تعجب کرد.گفت چقدر زود بیدار شدی  بهروز خالی بند کلی ناراحت بود نمی دونست چطوری قضیه رو بگه ...میخواست نگه اما  زنش هم هی می گفت بگو بگو ! بهروز خالی بند نزدیک بود بزنه زیر گریه گفتش برزو...برزو...بعد زنش گفت برزو چی ؟ بعد همون لحظه برزو از اتاق خوابش شایدم از دستشویی اومد بیرون .فکر کنم در حالی که یه حوله روی شونه هاش بود .بعدش بهروز خالی بند کلی تعجب میکنه و ...بعد برزو بهش گفت نرفتم و پشیمون شدم و اینا ! در کل میخواستم بگم طوری شد که اصلا هیچ کس فکرشم نمیکرد...اینا رو گفتم که بگم این سریال مزخرف طنز چقدر نکته های اخلاقی و مهم و احساسی رو در بر میگیره ...همش خنده و خل بازیای آقا غلام و محتاج و ...نیست...بعضی صحنه هاش واقعا غم انگیز و دردناک میشه ..من خودم اون صحنه که دیدم برزو نرفته سولاریس واقعا اشک شوق تو چشمام حلقه زده بود !

پ.ن:به همه ی جوشش ها و خروش ها و سوفسطاگرایی ها و شکاکیت ها و یقین ها وتفکرات فلسفی  درونم سکوت میکنم ...سکوت ...

  **سخن گفتن سقراط با دوستان به هنگام نوشیدن شوکران اثر"ژاک لویی داوید"(سبک نئو کلاسی سیسم). به گوشه گوشه ی این نقاشی خوب دقت کنین...

دردناک نیست ؟...

آسمونمون یه مقداری تیره ست .(عین وقتایی که از خواب پا میشین و گوی زمان و مکان از دستتون در رفته و نمیدونین شبه یا روزه !) کسی نمیدونه قراره شب روز بشه یا روز شب بشه . این یعنی زندگی کردن توی شک...توی یه شک دائمی ...همش منو یاد بحث امکان ذاتی می اندازه . بین وجود و عدم ...نه نه بین سیاهی و سفیدی بازم نه بین شب و روز رابطه تساوی وجود داره .و باید کسی این حالتو از تساوی خارج کنه . یه کدوم از وزنه ها سنگین تر بشن و درنهایت یا شب بشه یا روز .